|
Hieronder een artikel van Henri van Voorn uit Draf&Rensport
nr.35 uit 2006, ter nagedachtenis aan een markante draver-eigenaar.
Jerome Winsser in een bekende pose.
Druk in de weer met zijn idool Udo Quick,
een paard dat perfect bij hem paste.
Naar eerst vorige week bekend werd, is Jerôme Winsser op 85-jarige
leeftijd in zijn woonplaats Peize overleden. Hoewel de heer Winsser
al geruime tijd niet meer in de drafsport actief was, heeft de kleurrijke
eigenaar vooral dankzij zijn grote crack Udo Quick een stempel gedrukt
op de drafsport in de jaren tachtig.
Wie zoals ik vanaf 1974 voor het blad Draf&Rensport actief is,
heeft in de achterliggende jaren vele bijzondere mensen ontmoet.
Sommigen hebben onuitwisbare herinneringen achtergelaten. Jerôme
Winsser is zo iemand. Neem alleen zijn naam al. Hoewel gezegend
met een uiterst fraaie voornaam, stond hij in Groningen en omgeving
bekend als "King Winsser" ofwel "de king". Het schijnt dat hij ooit
heeft geroepen "I am the king".
Hoewel het de king in 1972 zakelijk minder goed ging, maakte hij
tot veler verbazing in 1977 als zeer vermogend man zijn entree in
de drafsport. Een van de eerste dravers die hij kocht was Le Bonheur
later gevolgd door Ooster G. Het geheim achter zijn plotselinge
rijkdom heeft hij me nooit willen vertellen. Wel dat alleen een
Aziatische bank in Amsterdam nog vertrouwen in hem had en dat hij
daardoor zaken kon doen met Nigeria. Vol trots besloot hij dan het
gesprek met de woorden: "de belastingdienst heeft maandenlang bij
mij gecontroleerd, maar rolde daarna de rode loper uit". De king
genoot vanaf dat moment van zijn nieuwe status en liet de drafsport
daar van mee genieten. Stalpersoneel en iedereen die zich daarvoor
uitgaf kreeg regelmatig een fikse fooi uit de enorme stapel bankpapier.
Baanpersoneel en koersbezoekers vergat hij evenmin als er iets te
vieren was. In zijn hoogtijdagen trad hij via zijn bedrijf Erasmus
BV met grote regelmaat als sponsor op. Kortom, de vrijwel altijd
in een onberispelijk krijtkostuum gestoken king was spraakmakend
aanwezig en genoot daar zelf ten volle van. Legendarisch is het
verhaal dat hij op de Auto RAI gewapend met een koffertje met meer
dan driehonderd briefjes van duizend bij de stand van Rolls Royce
over de omheining stapte om contant een nieuwe auto te kopen. Uiteraard
was hij ook op zoek naar een topdraver. Die kreeg hij onverwacht
in de vorm van Udo Quick. Hij had Arend de Wrede opdracht gegeven
om voor maximaal 15.000 gulden een jaarling bij Buitenzorg te kopen.
De Wrede kocht Udo Quick, maar ging wel duizend gulden over de afgesproken
limiet heen. De king was vervolgens onverbiddelijk en weigerde het
paard. Omdat zijn dochter Udo zo'n lief paard vond, ging de koop
alsnog door en had hij naast Utopia Fortuna een tweede jaarling
van klasse. Het bleek een gouden besluit. Reeds op tweejarige leeftijd
werd Udo derde in de Jonker-prijs en tweede in de Productendraverij.
In de eerste koers reed Arend de Wrede hem en daarna verhuisde hij
naar Jan Wagenaar. Op driejarige leeftijd keerde hij terug naar
Ureterp om jaren later tijdelijk naar de stal van Hugo Langeweg
te gaan. Ook daarna keerde hij weer terug naar de plaats waar hij
hoorde, entrainement De Wrede in Ureterp.
Arend de Wrede is even stil als ik hem het heengaan van Winsser
vertel, maar omschrijft zijn kleurrijke eigenaar dan heel mooi.
"Het was een super man, die alles voor zijn paarden over had. Er
was slechts één probleem. Zijn paarden waren de beste
en moesten dus winnen. Dat maakte het rijden voor hem uiterst lastig.
Buiten de koersen om kon je geen betere man wensen. Hij was bovendien
een voortreffelijk gastheer". Dat laatste ondervond ik als bestuurslid
van de baanvereniging Groningen. Na een supertrio-zege over 2800
m werd het gehele bestuur 's avonds bij de king uitgenodigd om wijn
uit het jaar 1928 te drinken. Met gevoel voor theater schonk hij
zes glazen uit de fles, die hij ooit voor 6.000 gulden op de kop
tikte. Het koude pilsje dat hij daarna serveerde, smaakte overigens
minstens zo goed. Udo Quick won als driejarige het H. van Wickevoort
Crommelin Memoriaal en won een jaar later het Vierjarigen Kampioenschap.
De king raakte meer en meer in vervoering van zijn crack. Ik herinner
me een overwinning in Groningen waarbij hij op het laatste eind
op het middenterrein mee rende onder het roepen van kreten als "daar
komt hij, daar komt hij, de koning der Turken". Hoewel het
verband tussen Udo en Turkije mij volledig ontging, was wel duidelijk,
dat successen van Udo Quick hem in hogere sferen brachten. Dat had
echter ook een keerzijde. Bij nederlagen, vooral tegen zijn grote
rivaal Uno Hazelaar, kon hij onaangenaam reageren. Ook het journaille
moest het dan ontgelden. Op de van hem bekende manier kreeg ik dan
te horen: "mijnheer Van Voorn ik sla u met het grootste gemak net
zo ver onder het gras als u er nu boven staat". Hij had echter ook
de klasse om na hooguit een week of twee met uitgestoken hand op
je af te komen met de woorden "wij moeten weer vrienden worden".
Dat tafereel herhaalde zich een paar keer per jaar. Een collega
journalist verraste hij ooit met zijn bij tijd en wijle grove humor.
De king wees naar zijn edele delen en zei letterlijk: "U lijkt
op hem, maar bent niet zo knap". Iets beter weten dan de king
was onmogelijk. Ook daar had hij een mooie uitspraak voor. "Als
u meer verstand hebt dan mij, dan heeft u ook meer geld". Dat laatste
was niet het geval en dus was de discussie gesloten. Hij had het
trouwens niet zo op mensen, die meer dan hij geleerd hadden en bewees
dat met een prachtige stelling "Als ik morgen in een advertentie
een professor vraag om voor 250 duizend gulden per jaar mijn wc
papier recht af te scheuren, dan staan zij in de rij om bij mij
te komen werken".
Udo Quick bezorgde hem in de jaren 1980 tot en met 1985 vele mooie
momenten. Hij liep zich vele keren in de prijzen in de Grote Prijs
der Lage Landen en de Prijs der Giganten, won met Hugo Langeweg
het Kampioenschap Nederlandse Paarden, werd tweemaal Draver van
het Jaar en startte in 1984 in de Prix d'Amérique. De king
had voor die laatste gebeurtenis de hele noordelijke media gemobiliseerd
en liet vooraf weten, dat de Parijse Eiffeltoren onderste boven
zou gaan als Udo Quick zou winnen. Zover is het niet gekomen, maar
in de door Lurabo gewonnen koers ging Udo zeker niet af en liet
cracks als Snack Bar en Diamond Exchange achter zich. In 1983 vond
in Hilversum een legendarische Match à Deux plaats tussen
Uno Hazelaar en Udo Quick. Het werd een ongekend spannende race,
die Uno met centimeters verschil in zijn voordeel besliste.
In 1986 ging Udo Quick de fokkerij in. De king trad minder op de
voorgrond en verdween uiteindelijk stilzwijgend van het toneel.
Het ging hem minder goed, maar veel meer dan de mededeling "ik
heb grote vorderingen in Nigeria uitstaan, maar er mag geen geld
het land uit" liet hij daar niet over los. Zo is Jerôme
Winsser na een bijzonder leven in betrekkelijke anonimiteit heengegaan.
Moge hij rusten in vrede!
Naschrift: Udo Quick werd Paard van het Jaar in 1982 en 1983. Volbloed
van het jaar 1982 was King, en dat was de bijnaam van Udo's eigenaar
Winsser. Zou Winsser stemmen hebben gekocht?
|
