|
TITEL: Nieuw businessmodel voor Boko
door Piet van de Poel
gepubliceerd in het weekblad Draf&Rensport
nr. 5 d.d. 28 januari 2026
(hier en daar aangevuld door John Bootsman)
Kampioenschappen moet je vieren, ook al is het de 24e keer. John Bootsman kan er persoonlijk geen genoeg van krijgen. Maar de ontwikkelingen in Nederland zorgen ervoor dat de Nederlandse afdeling van Boko Stables Holland BV wordt gesloten. De stoeterij in de Starmeer gaat verkocht worden. U wordt uitgenodigd een bod doen. Voordat het te laat is toog Draf- en Rensport naar de Boko Stables om John Bootsman om uitleg te vragen.
John Bootsman (1964) is geen man van weinig woorden. De redelijk simpele vraag in hoeveel landen hij actief is, zorgt voor een uitgebreid antwoord van een half uur. We pogen ons strak aan de voorbereide vragenlijst te houden, maar voor we het weten zijn we drie uur verder en moeten de lichten aan. Bootsman heeft nogal wat te vertellen vanwege de diverse activiteiten in binnen- en met name heel veel buitenland. In dit geval richten we ons vooral op de zakelijke aspecten van het exploiteren van een stoeterij, zonder natuurlijk het sportieve aspect uit het oog te verliezen.
De kantine van het bedrijf staat vol met trofeeën en getuigschriften. Tientallen jaren was het een praathuis, waar fokkers en eigenaren bijeenkwamen om nederlagen in het verleden en overwinningen in de toekomst te bespreken. Elbert van der Pol, sinds 1995 steun en toeverlaat van de familie, en John Bootsman zitten klaar voor het gesprek. De eerste vraag is hoe vaak Boko nu kampioen is geworden. We komen er niet uit en zoeken het thuis op. De heren weten echter zeker dat ze vorig jaar geen kampioen waren. Helaas voor de andere fokkers, ook in 2024 was Boko kampioen.
Het begin
De vader van John, Klaas Bootsman, is degene die begin jaren '60 een huisje langs de dijk kocht en de jaren erna de eerste stukken land, en later beetje bij beetje percelen erbij kocht, zodat het bedrijf uiteindelijk 40 hectare beslaat, op twee locaties, aan weerszijden van de straat. In 1971 kocht Klaas het veulen Mama Alkestis (Royal Hanover), een zus van de fameuze C Alkestis van E (Mac Kinley). De fokker was Toon van Enkhuizen, een autohandelaar. De moeder van Mama overleed en viel op het veulen, dat toen een botbreuk opliep. Dat vertelde hij de onwetende koper helaas niet. Welkom in de drafsport. De training liep zoals te verwachten niet voorspoedig waardoor Klaas haar al als tweejarige liet dekken. Het eerst veulen heette, heel toepasselijk, Prima van Boko (Star Performer). Een vierde plek op Wolvega was zijn beste prestatie en die werd gevierd alsof de Elitloppet was gewonnen. Bootsman was de eerste jaren dus zeker niet verwend met seriewinnaars. Het derde product was Triomf van Boko (Star Performer), die de Jofferprijs won. John Bootsman: "Omdat mijn vader nooit thuis was, had mijn moeder een limiet van drie merries opgelegd. We hadden een merrie, Mira, en die hebben we toen laten dekken. De bedoeling was Star Performer, maar de merrie werd niet drachtig. Op advies van Piet Meinardi heeft mijn vader toen maar voor een soort tweede keuze, Stangaro, gekozen en die bracht Zorg van Boko. Stangaro was achteraf natuurlijk een super slechte dekhengst, maar ja, mijn vader hield zich nooit zo bezig met bloedlijnen. In het begin was het echt een zorgenkind, want hij kon niet staan. Hij moest dagenlang met de fles gevoerd worden. Uiteindelijk heeft mijn vader hem aan Carel Roodenrijs weggegeven op voorwaarde dat hij goed voor Zorg zou zorgen. Dat is goed gelukt. Het resultaat was € 90.963 winsom:'
Boven: Klaas Bootsman
Boven: Zorg van Boko (C. Roodenrijs) wint de Gouden zweep,
voor Veloce (nr.11) en Ulaan (aan de buitenkant).
Het eerste grote
succes voor fokker Boko Stables.
Beroepskeuze
Draverfokker staat zelden bovenaan de lijst van beroepskeuzes. John Bootsman wilde in eerste instantie piloot worden. "Ik werd helaas afgekeurd op mijn ogen. Dat was wel een domper. Ik heb op de (optie)beurs gewerkt bij Banque Paribas. Dat paste me het beste. Snel handelen, snel rekenen, lef hebben, soms een beetje gokken. Ik heb na de HEAO economie gestudeerd aan de Universiteit van Amsterdam, en toen mijn moeder ernstig ziek werd reed ik haar regelmatig naar het ziekenhuis. In 1987 overleed zij en nam ik een pauze van mijn studie. Ik had nog een jaar te gaan. Mijn vader zei toen dat ik, als ik niet verder wilde gaan met mijn studie, wel tijdelijk in een van zijn bedrijven aan de slag kon gaan. Ik begon dus in een bedrijf dat waterfietsen maakte. Daarna heb ik een tijdje in rubberen componenten gezeten. Mijn vader had naast zijn dakdekkersbedrijf -dat nu door mijn broer Rob wordt geleid- met diverse partners allerlei bedrijven. Het was een ras ondernemer. In 1988 ben ik naar een medisch bedrijf in Medemblik gegaan, Mander genaamd. Veel potentie, maar verlieslatend. Je hoefde geen Einstein te zijn om na 2 weken mee lopen te weten waar dat aan lag... Toen zei mijn vader: "O.K. dan ontslaan we die man en kan jij het mooi een jaartje gaan runnen." We maakten medische disposables en begonnen met 2 dames. Ik heb zelden zoveel gelachen als toen ik daar werkte. Na drie jaar verkochten we het en werkten er 52 mensen. In die tijd bestudeerde ik de bloedlijnen al van dravers en had ik een boekje erover geschreven, puur voor mezelf. Mijn vader vond dat toevallig en zei "als jij denkt dat je er verstand van hebt, ga dan maar eens naar Amerika en kijk of je wat kunt kopen". Destijds was Andries van der Blonk zijn trainer, dus met hem ging ik op reis. In Amerika heb ik Steve Stewart leren kennen. Hij was toen net begonnen met Hunterton Farm, nu de belangrijkste stoeterij in de gehele VS. Van hem heb ik veel geleerd en hij is mijn beste vriend geworden. Ook van mannen als Martti Ala-Seppala, Timo Nurmos en Johan Dieden heb ik veel geleerd. Maar het blijft natuurlijk voornamelijk een ervaringsvak. Met vallen en opstaan. De ene keer zie je het goed, de andere keer valt het tegen. Elk jaar ga ik met Bas Schwarz zitten en dan neem ik de fokkerijplannen van het komende jaar voor Boko Stables door en luister ik goed naar wat hij zegt. Hij kijkt er weer anders tegenaan en dat is heerlijk sparren. Hij was ook de eerste die suggereerde om met een Cantab Hall merrie naar Readly Express te gaan. Tegen beter weten in ga ik dit jaar toch dekken bij Francesco Zet, ondanks het feit dat de markt in Zweden hem vooralsnog uitgekotst heeft. Dan hoop ik beloond te worden voor mijn eigenwijsheid."
De beste Boko
Het vergt nogal wat denkwerk om vast te stellen wie de beste of belangrijkste Boko is geweest. Bootsman: "Rae Boko (Pine Chip) is voor Annika en mij van onschatbare waarde geweest. Die gaf zoveel exposure! In Nederland waren dat Ineke P Boko (Rule the Wind), John F (Cobra Lobell) en Kelsea (Joie de Vie). Virgill Boko (Express Ride) was natuurlijk onvergetelijk, de enige Nederlander die de Grand Prix d'UET won. Frances Jet Boko (Super Bowl) heeft ons totaal aan prijzengeld plus premies US $ 800.000 opgeleverd, maar helaas overleed ze vroeg. Gelukkig was ze goed verzekerd. Dat zorgde voor verdere funding van het bedrijf. Later wonnen paarden als Lara Boko (Djali Boko) grote nummers, maar toen was onze naam al gevestigd. Zola Boko (Goetmals Wood) was een absoluut fenomeen, net als z'n broer Yarrah Boko (Coktail Jet), die een serie won van de Elitloppet en 3e werd in de Prix d'Amérique. En ook Pegasus Boko (Barbeque) en Arazi Boko (Varenne). Maar, misschien heel flauw, ik denk dat er nog betere paarden aankomen. Gezien het materiaal en de ervaring die we nu hebben. Laten we hopen dat het beste nog moet komen."
Boven: De kip met de gouden eieren voor Boko Stables: Ineke P Boko
John Bootsman haalt zijn hoogdrachtige topfokmerrie naar binnen.
Zij bracht in NL: drie Derby-winnaars: Paul W, Virgill, Willem W Boko.
Boven v.l.n.r.: Sipsey Boko, Ineke P Boko en fokker John B.
In het voorjaar van 2000 nam Douwe Frerichs deze
foto in Ekerö, Zweden, op de stoeterij van John.
Het veulen is Sipsey Boko, die niet is gestart en
zich als fokmerrie niet erg heeft onderscheiden.
Kampioen Fokker
Boko Stables was in 2025 met ruim € 22.000 met afstand de meest succesvolle fokker in NL. Maar daar kun je geen stal van runnen. Bootsman: "In Zweden hebben we in de slechtste maanden in de winter tussen 200.000 en 300.000 sek fokpremie en in de zomermaanden tussen de 600 en 700.000 sek. En als je paarden presteren in de Klassieke koersen komt er direct nog veel meer binnen. De afgelopen jaren liepen onze fokproducten gemiddeld 22 à 25 miljoen sek aan prijzengeld bijeen. Als je daarnaast het geluk hebt paarden te hebben in koersen (zoals de Derby) waar het prijzengeld verdubbelt dan scheelt dat enorm. De fokpremies voor jonge paarden zijn 20%, dus tel maar uit. Het is leuk om hier kampioen te worden, maar als je vijf veulens laat opereren, dan ben je het al kwijt. Paarden als Lara Boko, die in één jaar 5 miljoen sek wint, helpen natuurlijk enorm. We moeten van alles verzinnen om breakeven te draaien. Daarom zoek ik altijd nieuwe markten. Zo hebben we nu paarden naar Servië verkocht. Ik probeer de klanten zoveel mogelijk service te geven en mensen te helpen bij registraties en inschrijvingen. Sommige families komen al 35 jaar bij me en zijn me allemaal dierbaar en ik ga bij onenigheid niet kiezen. Ik wil gewoon met iedereen zaken blijven doen en leuke dingen doen.”
Boven: Virgill Boko (H. Langeweg jr) verslaat de Europese top van zijn
leeftijdsgenoten in het UET Europees Kampioenschap der 4-jarigen 2007
in Noorwegen. Eerste prijs 230.000 Euro voor de eigenaar Stal Amsterdam.
Maar helaas toen geen fokpremie voor fokker Boko Stables.
Boven: Na afsluiting van zijn carriëre heeft John Bootsman Virgill Boko
teruggekocht en tijdelijk naar zijn Zweedse stoeterij gebracht voor de keuring
en om diepvries-sperma te verzamelen voor de Zweedse markt. Hier brengt
hij zijn hengst in de sneeuw naar buiten voor een fotosessie.
Acht landen
Om een beeld te krijgen van de omvang van de wereldwijde Boko organisatie lopen we de activiteiten van de diverse landen langs. In totaal komen we op 8 landen op 3 continenten, waar Bootsman belangen heeft. "In Australië heb ik nu nog 5 merries maar daar ga ik binnenkort flink inkrimpen. De omvang van alle activiteiten wordt teruggebracht. Dat geldt niet alleen in Nederland, maar dus ook in b.v. Australië en de Verenigde Staten. In Australië houd ik straks nog één merrie over, Aldebaran Vera (Trixton), ze is drachtig van Calgary Games (Readly Express). Naast het dek- en veulengeld ben je nog een vermogen kwijt aan allerlei registratierechten en andere heffingen, zodat je uiteindelijk totaal zo'n 300.000 sek moet betalen. De hengstenhouders betalen daar uiteindelijk een deel van het prijzengeld en slaan die uitgaven om naar de fokkers. En als je paarden uit Europa daar heen stuurt dan ben je naast de transport kosten ook heel veel tijd en geld kwijt met testen en quarantaines. In Zweden betaal je 'maar' 15.000 sek om een dekhengst te registreren en 2% van het veulengeld per veulen aan de Breeders Crown. In de VS hadden we in de hoogtijdagen 20 merries staan. Dat is nu teruggebracht naar 2, Julia Kemp (Chocolatier) en D'One (Donato Hanover uit Giant Diablo). Je betaalt daar op dit moment $ 28 per dag en dat wordt binnenkort US $ 30. Amerika is een land van uitersten. Voor de bovenlaag worden gigantische bedragen betaald, die niet in verhouding staan tot de mogelijkheden om dat terug te verdienen, tenzij je die ene topper weet te vinden. Amerika lijkt heel mooi, maar de kosten zijn enorm. Eén keer opvoelen kost $ 25 en dat moet soms drie keer per dag. Dat gaat helemaal nergens meer over. Het ergste is als in de VS een koerspaard hebt dat wel meedoet in de topkoersen, maar net niet in het geld loopt... Als je dan moet reizen dan ben je helemaal aan de beurt. In Nederland hadden we in 2024 totaal 20 geregistreerde producten en dat heeft ons ongelooflijk veel geld gekost. We zijn twee jaar ongelooflijk afgestraft op de veiling en we moeten daar natuurlijk nu naar handelen. Op een bepaald moment waren Elbert en ik al blij als er een bod kwam, zo murw waren we. Dit heeft tonnen gekost. Respect overigens voor René Knipscheer, die een heel mooi resultaat heeft behaald. Als klanten een Nederlands geregistreerd paard willen, dan regelen we dat uiteraard, maar vanaf nu min of meer op bestelling, zoals in het geval van Olivia W Boko (Donato Hanover), die naar Captain Corey gaat. In 2025 hebben we er 3 in Nederland geregistreerd. De mensen willen geen Nederlander meer. Objectief gezien is dat nonsens, als je de kosten en mogelijkheden van landen als Zweden, Duitsland, Denemarken en Nederland naast elkaar legt. Je kunt je blind staren op de Zweedse Derby en/of het Kriterium, maar daar zijn er slechts een paar voor uitverkoren. Met TCT en Breeders Course, kun je in Nederland, ongeacht de nationaliteit, goed geld verdienen en met name bij de TCT heb je heel veel startmogelijkheden. Voor mijn bedrijf hier in Nederland werd het perspectief veel minder door de nieuwe Zweedse regels, waarbij paarden die in het buitenland worden opgefokt veel minder fokpremie ontvangen in Zweden, qua prijzengeld gehalveerd worden in veel koersen en een boete moeten betalen. Het kan mijn fokpremie doen halveren. De veulens moeten echt in Zweden geboren worden om dat te voorkomen. Ove Conradsson -bestuurder van de fokkersvereniging-, Aleback Stuteri en Langeruds Gard hebben dat heel erg aangewakkerd met deels oneigenlijke argumenten. De vier grote fokkers in Zweden, Hans Nelen (Global Farm), Anders Strom (Courant), Johan Arneng (Stall Zet) en ik zijn bij alle vergaderingen geweest de afgelopen 2,5 jaar. Op de laatste vergadering (juni 2025) werd de beslissing medegedeeld en dat kwam als een donderslag bij heldere hemel. Het was een onomkeerbaar besluit. Ze beseffen niet dat dit 600-700 veulens kan schelen. Het trieste is daarbij dat de belangrijkste stoeterijen, zoals Brodda, Silvakra en PWR, helemaal geen plaats hebben om de paarden op te vangen die uit het buitenland komen. Hans Nelen heefl zijn stoeterij in Normandie, Haras de Son, verkocht. Hij gaat terug van 40 merries naar 10. Ik denk dat het hele businessmodel van ATG onderuit gaat. Ze willen 4 meetings per dag aanbieden in de zomer en najaar, maar ze zullen steeds meer buitenlandse koersen moeten gaan aanbieden. Minder veulens is minder starters. Vorig jaar 2025 werden er in Zweden uiteindelijk 1.900 veulens geregistreerd. Een jaar of vijf geleden waren dat nog 2.600. De grootste klap moet volgend jaar nog komen. Deze regels zullen tenminste drie jaar zo blijven. Voor mezelf betekent dit dat de Zweedse merries vanuit Nederland definitief naar Zweden gaan. Ik heb er diverse bij Calgary Games en Readly Express geboekt. Calgary Games kan een fenomeen worden, veel wijst daarop. Je kunt je merries niet meer bij Menhammar stallen, maar omdat je wel dichtbij Menhammar moet zijn vanwege dekken met vers sperma, gaan die merries naar de Norrby Sateri in Tystberga van Philip de Luca, een topgozer. De rest gaat naar Martijn de Haan, die in het zuiden zit in de plaats Sjöbo. Ik heb zelf geen behoefte meer aan de Nederlandse vestiging. De Zweedse veilingen waren in 2025 erg goed voor me. De regels voor transport en dierenwelzijn worden ook steeds complexer en zorgen voor steeds hogere kosten en dus is het veel logischer om in Zweden te zijn. Kortom, de combinatie van de slechte Nederlandse veilingen en de aangepaste regels in Zweden dwingen me ertoe deze maatregelen te treffen. Dat is natuurlijk best emotioneel. Mijn vader begon hier 60 jaar geleden en zijn as is hier uitgestrooid, maar als ik professioneel mijn bedrijf wil uitoefenen is er geen alternatief. Vroeger, tijdens mijn huwelijk met Annika toen we Boko Stables in Zweden hadden, vulde Wallenius Lines het tekort aan als er een keer een verlies was. Je schudde dan met je kop en ging weer door. Na mijn scheiding ben ik alleen verder gegaan en dan moet je gewoon ieder jaar met droge voeten over, anders heb je een probleem.
Boven: John is een fan van beroemde merries.
Hier staat hij op zijn stoeterij in Zweden met zijn
toenmalige echtgenote Annika Bootsman-Kleberg bij de
topmerrie Peace Corps (winnares van o.a. enkele Breeders
Crowns, het Wereldkampioenschap en de Elitloppet),
die hij nog probeerde drachtig te krijgen
via ET,
wat he;aas niet is gelukt.
Estland
Voor wie het overzicht is verloren: we waren bij het lijstje van landen waar Boko actief is. Dat brengt ons bij Estland. John vervolgt: "Ik heb in Estland voornamelijk lege merries staan, plus 3 drachtige merries. Ik denk dat ik Lulius Boko (Muscle Hill) komend seizoen in Estland ter dekking zet. Zweden zal een moeilijk verhaal worden. Voor de 3 drachtige merries zal ik in Estland de nieuw ingestelde "boete" moeten betalen. In Estland houdt Mats Gabrielsson zijn paarden. Hij fokt onder de naam Tooma. Hij stopt ook aan het einde van het jaar. In 1995 kocht ik met Mats Gabrielsson en een lokale partner daar de enige drafbaan in het land, Tallinn Hipodroom, met het oog op de toetreding tot de EU. De baan lag in een woonwijk en daar wordt nu een aantal appartementencomplexen op gebouwd. In totaal 440.000 m2 woonruimte op 16 hectare. Drie jaar geleden hebben we een oude kippenfarm gekocht net buiten Tallinn en hebben daar een geheel nieuwe drafbaan plus complex aangelegd. Over 20 jaar is die plek hopelijk weer aan de beurt om door de uitbreiding van de stad een woonwijk te worden. We zijn daar goed bezig, hoewel de drafsport op zich er niet veel voorstelt."
Geluk gehad
Even een anekdote hoe je tijdens het jaar nog de plannen moet bijstellen. Bootsman: "In 2024 op de jaarlingveilingen was Calgary Games nog helemaal niet zo populair. Gewone bruine paardjes, en wat aan de kleine kant. De opbrengsten dat jaar vielen toen ook tegen. Ik had in 2025 veel jaarlingen opgegeven voor de Wenngarnverkoping, maar Emelie Arneng belde me dat ze een te groot aanbod aan Calgary Games nakomelingen had. Ik besloot toen maar om 6 van mijn Calgary's op de Kriterium veiling te zetten. Dat was de laatste veiling van het jaar. Konden ze ook nog een beetje groeien. In de maanden erna bleek dat de kinderen van Calgary Games een enorm bewegingsmechanisme hadden en de tweejarigen begonnen te winnen met Cruiser 1.12,1 - 1.102.500 sek voorop, met als resultaat dat ik op de Criterium veiling super prijzen kreeg voor alle 6 mijn Calgary's. Wellicht meer geluk dan wijsheid, maar het pakte geweldig uit. Sankt Moritz Boko (u Meta di Azzurra) bracht 1.200.000 sek op tijdens de Sweden International Yearling Sale, Sinead S Boko (u Bentley Gar) bracht 750.000 sek op tijdens de Criterium Sale en nog een aantal verkocht ik in 2025 voor hele mooie prijzen. Karin Walter Mommert kocht er ook een paar.”
De rest van Europa
Terug naar onze wereldreis. We zijn aangeIand in Finland. Bootsman heeft een aantal jaren niet in het Finse stamboek gefokt. Hij heeft er twee merries staan en Gareth Boko komt in Finland ter dekking te staan. Door toeval en de hulp van Ari Pakarinen komt die nu bij een stoeterij tegen de Russische grens, in het plaatsje Joensuu. Zijn grootmoeder Heddi Bilto komt uit die hoek en dat was een fenomeen daar. Bootsman: "Voor goed gefokt materiaal is altijd nog een markt. Van de Duitse markt heb ik helemaal afscheid genomen. In Hongarije wonnen we in 2025 de Derby met Freya T Boko. Zij won daar ruim € 55.000, dat is echt veel geld in een land waar de kosten laag zijn. Yarrah Boko staat daar sinds 2 jaar ter dekking. Die heeft daar een prachtig leven. Voor Europa heb ik nog voldoende diepvriessperma van diverse hengsten. In ltalië heb ik nog een paar merries staan bij Fontanette van Lara Bergamini. Dat is een topvrouw. Het is niet makkelijk in ltalië, we gaan het zien. Ik heb vroeger nog in Rusland 12 merries gehad, dat was net het "wilde westen" wat een avontuur was dat. Is financieel trouwens niet goed afgelopen, wat een oplichters daar. Maar goed, flink wat keren geweest, altijd met o.a. Willem Wals, inclusief de lijfwachten die we vanaf de grens bij ons kregen, veel knettergekke dingen daar mee gemaakt. Aja, soms moet je dingen proberen, en soms loop je dan ook wel eens een zeperd op. In Spanje heb ik geen paarden meer. Zowel in Finland als in Spanje ben ik maximaal tweede in de Derby gewonnen, dus die "Derby"-dromen daar blijven voorlopig nog staan. Tot slot heb ik in het Franse stamboek nog een merrie, die bij Loes en Eric Dragt staat, Full Option (Atlas de Joudes) die gedekt gaat worden door Lombok Jiel (Enino de Pommereux). Het product wordt een NL/TF, maar daar zit dan wel weer de voorwaarde aan vast dat ze éérst in Nederland even moet afveulen."
Boven: Zorg van Boko zorgde voor de eerste Gouden Zweep,
Durk M Boko wint hier in 2024 zijn vierde Gouden Zweep!!!
En John blijft altijd betrokken bij zijn fokproducten,
in binnen- en buitenland.
Boven: Na het Stayerskampioenschap van Nederland 2022 in Alkmaar:
Links de 86-jarige eigenaar-trainer Huug van Dijk en rechts fokker
John Bootsman, na de zege van Durk M Boko.
(foto Remon Stroomer)
Nieuwe markten
In het verleden fokte Bootsman met tot wel 160 merries, zo'n beetje gelijk aan het gehele Nederlandse stamboek, dat nu kleiner is dan het aantal paarden op Majorca. Dat aantal wordt zoals hiervoor beschreven fors teruggeschroefd. Maar je bent niet in één keer van al die paarden af. De marktwaarde van fokmerries, drachtig of niet, is laag en er is weinig vraag. John: "Mijn plan was om heel snel zo'n 40 merries te verkopen. Dat lukte wel aardig, maar het was bijna weggeven. Heel veel merries op leeftijd heb ik naar Martijn in Zweden gebracht. Daar kunnen ze afveulenen en hebben ze nog een mooie zomer. Dus het plan om snel te saneren is maar ten dele gelukt. lk heb nu nog zo'n 100 merries, en dat was zeker niet de bedoeling." We stellen de vraag wat een mens met 100 merries moet, of zoals vroeger nog meer. Bootsman: "We willen natuurlijk in diverse landen actief zijn en vaak hebben we heel goed verkocht. Als je in iemands voetsporen loopt, ben je nooit de eerste. lk zoek nieuwe markten op. Zo was ik in Australië, waar het dekseizoen tot februari loopt. Mijn partner daar is Duncan MacPherson van Aldebaran Park. Hij had een merrieveulen van Father Patrick uit de beste merrie van Australie, dat in januari geboren was. Daar liep ie over te klagen, dat is daar extreem laat. Die kocht ik toen van hem en heb ik haar vervolgens in het Amerikaanse stamboek ingeschreven (dáár was ze plotsklaps de aller eerst geborene...) en in september naar de VS gebracht en heel goed in Lexington verkocht. In Australie een laat veulen, is in de VS een vroeg veulen. Je moet dus mogelijkheden vinden, die anderen niet zien."
Hoe doet-ie dat?
Hoe overziet Bootsman zo'n onderneming met een paar honderd paarden. Hoe onthoud je alles en hoe kun je dat financieel rondkrijgen. Je bent afhankelijk van een paar verkoopmomenten -de veilingen-, maar de kosten gaan het hele jaar door. Geeft dat geen enorme stress? John: "Natuurlijk is het constant schuiven en is er een bepaalde druk dat je moet verkopen. In een keer moest ik vorig jaar een paar miljoen kronen veulengeld aftikken voor Calgary Games en Readly Express. Dat kon ik prima regelen door vooraf een goede afspraak te maken met mijn ex Annika (eigenaresse van Menhammar Stuteri). Wat meer stress geeft zijn de drie restaurants in Stockholm. De mensen hebben daar nu minder te besteden en de restaurants lopen op dit moment gewoon slecht. Portofino heb ik al 20 jaar samen met mijn compagnon Darko en dat loopt dan nog wel redelijk goed. Op alle gebieden ga ik natuurlijk kijken of ik goede deals kan maken. De investeringsmaatschappijen, die dierenartsenpraktijken opkopen, hebben de prijzen van hun klinieken enorm opgeschroefd, dus daar moet ik ook scherp naar kijken. Dat is bijna kartelvorming. Gelukkig heb ik ondertussen heel veel ervaring en weet ik goed wat wel en wat niet kan. Elbert was ook altijd erg goed in het drukken van de kosten. Anders Strom van Courant gaat tijdens het Prix d’Amérique weekend in een hotelsuite in de Four Seasons zitten voor € 20.000 per nacht. Dat kan ik niet doen. Maar op de baan concurreren we gewoon met elkaar en dit jaar sta ik weer voor hem in de eindstand bij de fokkers. Ik denk over 2025 weer derde te worden. Maar ik moet altijd opletten om slimmer en beter in te kopen."
Eigen dekhengsten
Boko Stables heeft door de jaren zelf diverse dekhengsten gehad. Onder andere Eilean Donon (Angus Hall), Yield Boko (Viking Kronos), Cobra Lobell (Speedy Crown), Yarrah Boko (Coktail Jet) etc. Bootsman: "We hebben met al deze hengsten nooit echt mazzel gehad tot we Chelsea Boko (Chocolatier - Kelsea Boko) kregen. Die stond bij Menhammar en was daar steriel. Dat was waarschijnlijk omdat hij het daar niet naar zijn zin had in de grote E.U.-stal met alle andere hengsten bij elkaar. We hebben hem toen naar Nederland gehaald, waar hij bij ons de enige hengst op stal was. Al snel nam zijn libido en testosteron toe en in datzelfde jaar hebben we 46 merries gedekt, waarvan er 44 drachtig waren. Elbert heeft het fantastisch met hem gedaan. Op Stal Boko was hij de king. In het begin kreeg hij, nog voorzichtig gezegd, niet de beste merries. Daarom is de Blup zo'n eerlijke graadmeter, omdat in die rekenmethode de relatieve kwaliteit van de merrie wordt meegenomen. Hij heeft nu een Blup van 118, gelijk aan Maharajah. Pas later zijn we betere merries gaan dekken. We denken dat hij beter is dan mensen beseffen. Omdat hij nu in Zweden staat en gunstig geprijsd is hebben we daar al heel wat aanvragen gekregen. Hij gaat 30.000 sek kosten. Naast Monastery Boko, Merrill Boko en Moses Boko heeft afgelopen jaar Reagan Boko 1.13,6 - 957.271 sek goede reclame voor hem gemaakt. Hij heeft vorig jaar al producten gebracht die rond de 300.000 sek opbrachten. Mensen zullen hem niet zien als de nieuwe Calgary Games, maar vooral als dekhengst die makkelijke, snelle en houdbare producten brengt."
Aandelen
Heeft Bootsman veel aandelen in dekhengsten? Dat kan tenslotte een handel op zich zijn. "Vroeger wel, maar nu bijna niet meer"; zegt Bootsman: "Annika en ik kochten vroeger veel dekdelen in o.a. Muscle Hill, Kadabra en Chocolatier, maar dat legt nu teveel beslag op de liquiditeit, hoewel ik nog wel een aantal delen heb. Super Chapter (Chapter Seven) zou dit jaar interessant kunnen zijn, maar het syndicaat vraagt vier maal het veulengeld en dat vindt ik gewoon teveel. Jesse en Peter ter Borgh hebben de laatste jaren wet slim ingekocht met Sig Sauer (Muscle Hill), King of the North (Walner) en met name Captain Corey (Googoo Gaagaa). Daarmee waren ze iedereen te slim af. lk had destijds in Captain Corey geen vertrouwen. Als het lukt is een dekdeel natuurlijk een mooie investering, kijk maar naar In Range. Die kon je destijds kopen voor $ 9.000 en is nu $ 52.000 waard. Daarnaast moet je bij een syndicalisatie goed naar de voorwaarden kijken, maar nog belangrijker is het moment van instappen. Anders Strom piekte bijvoorbeeld met Gimpanzee, die daarna alleen maar goedkoper is geworden. Daarom is drie keer het dekgeld een redelijke investering. Om $ 174.000 te betalen voor een deel in Captain Corey is gewoon niet te verklaren. Dat is 12 maal het huidige veulengeld. Volstrekt onlogisch."
Flexibel zijn
Hoe managet Bootsman zijn organisatie? Weliswaar zijn het geen 250-300 paarden meer, maar desalniettemin blijft het een hele klus. Sommige mensen weten bij vier veulens al niet meer hoeveel merries ze hebben. Hoe selecteer je bijvoorbeeld voor dit jaar 100 merries de beste dekhengsten? "Dat laatste gebeurt vooral 's nachts. Dan pak ik iedere keer zo'n 10 merries en dan ga ik de beste kruisingen uitzoeken. Ik volg vooral mijn eigen ideeën. Na zoveel jaar ervaring weet ik wel wat wel werkt en wat niet. Het exterieur neem ik ook zwaar mee in mijn beoordeling. Bijvoorbeeld Bentley Gar (Varenne) was zelf een top racemerrie maar ze heeft wel een vlak kruis en toen ik haar kocht stond ze al geboekt voor Readly Express (Ready Cash), maar dat was een zeer slechte keuze vanwege zijn exterieur. Calgary Games past daar veel beter bij en dat heb ik toen snel gewijzigd. Het eerste veulen, Sinead S Boko, verkocht ik vorig jaar voor 750.000 sek. Het meeste heb ik in mijn hoofd zitten. Ik weet waar elk paard staat. Daarnaast blijft het dekseizoen een dynamisch proces, waarbij uiteindelijk niet alles precies gedekt wordt zoals ik aan het begin van het jaar gepland had. Je moet constant alternatieven hebben, als bijvoorbeeld het sperma net niet beschikbaar is, of als de markt ineens verandert. Dit jaar hadden we aan het einde van het seizoen nog een aantal merries leeg en toen heb ik snel al het beschikbare sperma van Captain Corey verzameld, daar de resterende merries mee gedekt omdat in Amerika bleek dat hij het zo goed deed.”
In het nieuwe businessmodel van Boko Stables speelt Martijn de Haan een belangrijke rol. De bok van Chelsea Boko gaat van Nederland naar Zweden (Blädde Stuteri) zodat ik veel van mijn merries die bij Martijn en Patricia staan, bij Chelsea Boko kan gaan dekken. Let op mijn woorden: Wat Loes en Erik toendertijd voor Nederlanders in Frankrijk gingen betekenen, kan Martijn nu in Zweden gaan worden. Hij spreekt de taal, de opfok bij hem is uitstekend en hij zal ook merries van anderen aan kunnen gaan nemen. Hij gaat natuurlijk met Chelsea Boko 10 van mijn eigen merries dekken, en het sperma van Captain Corey komt bij hem. Daarnaast is Philip de Luca belangrijk. Hij is weliswaar trainer, maar heeft Norrby Sateri overgenomen. Ik heb momenteel zo'n 40 merries bij hem staan en spreek hem daarom bijna dagelijks. Bij hem komt het sperma van King of the North te liggen. In het verleden kwamen Zweedse trainers als Timo Nurmos, Per Lennartson en eigenaren als Lennart Agren naar Nederland om paarden te kijken, maar dat is allemaal opgedroogd. Ik heb een hele goede naam in Zweden, maar moet daar wél zichtbaar blijven en mijn paarden ter plaatse opfokken. Mensen kopen minder veulens, bijna alles gaat tegenwoordig via jaarlingenveilingen en dus de noodzaak om er vroeg bij te zijn is er gewoon niet meer."
Victoria Park
Naast Boko Stables zat ook Drafcentrum Wolvega in de erfenis van Klaas Bootsman. Lang geleden hadden hij, Ed Maas en André van Mierlo de baan gekocht. Ze verkochten vervolgens de baan aan de NDR onder voorwaarde dat, als de exploitatie niet goed zou gaan, de baan aan hen terug verkocht zou worden voor een tevoren vastgesteld bedrag. John merkt op: "Wij hebben van dat recht gebruik gemaakt en Casper Veldink heeft het restant gekocht. Wij investeerden € 500.000 en Casper € 3.000.000. Ons bezit, net als de stoeterij, zat in Une de Mai BV, waar mijn broer Rob en zus Bianca mede-eigenaar van zijn. Maar begrijpelijk is dat dit vanaf de eerste dag op mijn bordje kwam te liggen. Tegenwoordig ben ik de voorzitter van Wolvega, sinds Casper een stap terug heeft gedaan. Samen met Ekko Kisjes en Ferry Hollander, aangevuld met Linda Hamming, ben ik nu verantwoordelijk voor de exploitatie. Van Casper hebben we het mandaat gekregen om de baan te gebruiken. De exploitatie laat niet toe dat we huur betalen. Het blijkt wel dat het geen vetpot is, want toen de toplaag vernieuwd moest worden, hadden we daar crowdfunding voor nodig. Zelfs bij een topdag als de Giganten met een wedomzet van € 250.000 en met een afdracht van 3,9% houden we van die wedomzet maar € 10.000 over. De inkomsten staan aan alle kanten onder druk en de kosten stijgen alleen maar. Ik vind het daarom bijzonder knap hoe we als team alle ballen in de lucht houden en nog steeds goed prijzengeld verrijden en innovatief blijven. Alkmaar heeft een ander businessmodel dan Wolvega. De gemeente Weststellingwerf is de op één na armste van Nederland. Gelukkig is Wolvega de trots van heel Friesland, maar we hebben geen groot zakelijk verzorgingsgebied. Voor ons is het ieder jaar weer een grote uitdaging. De gehele wedmarkt staat enorm onder druk, vooral omdat de kansspelbelasting wederom verhoogd is, nu naar 37,8% over de bruto-omzet. De PMU heeft ons geholpen en ze hebben ons veel meer avondmeetings gegeven dan vorig jaar. De beste omzetten vallen tussen 17.00 en 19.00 uur, als de mensen net uit hun werk komen en vaak in de kleine etablissementen wat nuttigen, en af en toe een paardje spelen. Op een later tijdstip ben je afhankelijk van internetwedden en dat is een stuk ingewikkelder. Ekko Kisjes is super belangrijk voor de organisatie. Hij heeft een enorme dossierkennis en een enorme inzet. Ferry Hollander had grote schoenen te vullen na het vertrek van Ralf Dekker, maar hij heeft het super gedaan. We hebben een mooi team, maar het blijft heel hard werken om de boel overeind te houden."
(einde artikel Piet van de Poel)
Boven: Dit is een gebouw op het industrieterrein in Wormerveer,
met een verrassend opschrift. Eigendom van de familie Bootsman.
Vader Klaas was een fan van de Franse topmerrie Une de Mai en heeft
zijn eigendommen in Une de Mai BV ondergebracht. Daar hoorde
ook de stoeterij van Boko Stables in West-Knollendam bij.
Boven: De eigenaren van Victoria Park:
John
Bootsman met Annemieke en Casper Veldink.
Boven: John in 2025 met zijn partner Vera Stupenea en
Olivia W Boko met haar groom Demi Veenstra.
De Fokkersvereniging ging in
2022 op bezoek bij Boko Stables
De onderstaande foto's van dit bezoek geven een mooi beeld van de
Boko-stoeterij in West-Knollendam, in de Starnmeer,
tussen Wormerveer en West Graftdijk.
Boven: Begonnen werd met de presentatie van de twee Boko dekhengsten.
Als eerste werd Yarrah Boko getoond.
Boven: Yarrah Boko, getoond door Alie Luitjes, die vlakbij Boko Stables
woont en de hengst op stal heeft.
Boven: Daarna volgde Chelsea Boko, gepresenteerd door Elbert van der Pol,
de stalmanager van Boko Stables.
Boven: Chelsea Boko, met achteraan de bok (met rode sierdeken),
waar hij op mag springen. Hij is een zoon van "onze" Kelsea Boko,
van wie een mooi groot schilderij in de kantine hangt.
Boven: John Bootsman vertelt over de geschiedenis van Boko Stables.
Rechts liggen de Jubileumboeken, Stamboeken en oude Breeders Specials,
die gratis door de gasten mochten worden meegenomen.
Achterin de inloopstal voor de merries (rechts) en de hengsten (links).
Boven: In de oude stal van Boko Stables worden de merries opgevoeld
en geïnsemineerd.
In het dekseizoen komt paardenarts
Esther v.d. Velde dagelijks langs.
Boven: Achter de oude stal is een inloopstal voor de fokmerris gebouwd.
Hier loopt een deel van de Boko-fokmerries. De stal is altijd open en
buiten is er volop kuilgras. Elbert vertelt over de chip, die de fokmerries om
hun hals hebben hangen. Een gecomputeriseerd doseersysteem bepaalt
hoeveel biks elke merrie per dagdeel
maximaal krijgt. Net als bij koeien.
De mest op de betonplaten wordt regelmatig verwijderd.
Boven: Even verderop loopt de andere groep fokmerries met ook een
doseersysteem en een overkapping.
Boven: De lunch werd, geheel in stijl, verzorgd door Mevr. K. Narie
in haar omgebouwde paardentrailer: Broodjes en een drankje
voor ca. de 60 bezoekers.
Boven: Rasverteller John Bootsman doet zijn verhaal over zijn fokkerij,
de dekhengstenkeuzes en de geshowde veulens.
Boven: Dit is één van de vier merrieveulens, die werden gepresenteerd
en waarvan de afstamming werd toegelicht.
Boven: De gasten keken geïnteresseerd toe.
Ze mochten niet klappen, want dan sloegen de veulens op hol.
Achter in de hoek de grote kantine, vol met ereprijzen.
Dit was Boko Stables in West Knollendam.
Het einde van een tijdperk?
- Voor een In Memoriam over Klaas Bootsman (overleden in 2019): Click HIER
- Voor beschrijvingen van bekende Nederlandse Boko-paarden in onze Hall of Fame:
Ineke P, John F, Kelsea, Uriah, Virgill, Willem W, Yucca, Aida, Clint W en Durk M Boko:
Click hier
|
