NDR


Hoofdmenu
Archief:

Home

Nieuws

Organisatie

Bibliotheek

Fototheek

Videotheek

Museum

Geschiedenis >

Henk van der Kraats


Hieronder een artikel, geschreven door Douwe Frerichs en gepubliceerd in het Kerstnummer 2006 van het blad Draf&Rensport.

"Genieten van onze herinneringen"

"Het gebeurt weleens dat ik in bed ineens lig te peinzen over de naam van een bepaald renpaard. Ik kan er dan maar niet op komen. Als Truus nog maar net slaapt, wil ik haar er weieens voor wakker schudden, maar in de meeste gevallen moet ik geduld hebben tot de volgende morgen. Vaak weet ze het dan direct. Tot mijn opluchting. En zo niet, dan zijn er de plakboeken."

Boven: Henk van der Kraats (anno 2006) en zijn onafscheidelijke
verrekijker, een erfstuk van zijn schoonvader Bertus Riem.


Boven: Truus van der Kraats (rechts) en
Nienke Nottelman houden hier in 2010 de
Gouden Zweep van Nienke's vader Bram vast
in het NDR-Museum op Duindigt, waarvan Truus
één van de drijvende krachten is.


Groenendaal
16 december 2006, een steenworp van het 100-jarige Duindigt, waar de rust nog maar net is wedergekeerd. In huize Van der Kraats prijkt de kerstboom gezellig in de hoek van de woonkamer. Henk en Truus van der Kraats zitten in hun favoriete fauteuil, waarvandaan ze een prima uitzicht hebben op de straat. Zo nu en dan wordt er gezwaaid. Naar een passerende auto, maar in de meeste gevallen naar een ruiter te paard. Iedereen kent de bewoners van Renstal Groenendaal. Sinds de dag dat de toen 17-jarige Van der Kraats bij trainer Bertus Riem aan het werk ging, hadden ze oog voor elkaar. De verkering volgde wat later. "Gelukkig wel, ze was pas zeven", grinnikt Henk.
Over het sportleven van Henk is zonder probleem een heel mooi boek te schrijven, dat kan worden voorzien van talloze unieke foto's en documenten. Alles is zorgvuldig bewaard. Van der Kraats is inmiddels ook alweer 76 jaar oud, maar nog altijd in een uitstekende conditie en ook zijn veel jongere echtgenote voelt zich nog vitaal. Ze genieten beide van het leven, waarin de herinneringen aan vervlogen tijden een prominente plaats innemen. Aan stof voor een potje hersengymnastiek is geen gebrek. "We hebben zulke fantastische jaren gehad, dat we er regelmatig lekker voor gaan zitten met een fotoboek en een glaasje wijn. Mooie momenten en leuke gebeurtenissen ophalen."
De laatste ren van Henk behoort niet tot die mooie herinneringen. Medio 1992, de dag van de Bijlmerramp, viel Henk door een gebroken beugel van zijn paard en brak zijn been. "Daarna ben ik er maar niet meer aan begonnen. Ik voelde dat ik kracht miste en als op een paard zit dat je voor je gevoel de baas niet bent, dan zit je niet lekker. Het was mooi geweest. Ik heb mijn conditie de laatste jaren op peil weten te houden met fietsen, een andere grote passie van me."
We maakten er al eerder melding van. In de villa ligt uniek historisch materiaal. Zo gaat er een videoband in de speler die om goed in de stemming te komen eerst wordt bekeken. Het blijkt een film te zijn over Duindigt uit de beginjaren zeventig. Leuke beelden. Voor Truus en Henk is het een feest der herkenning. Oude vrienden uit vervlogen tijden. Op een ander shot arriveert bus 94 om de meute naar Duindigt te brengen. Fantastische sfeer tijdens de hoogtijdagen van de 100-jarige. Als de videorecorder de tape heeft uitgespuwd en de glazen weer hervuld zijn, komen de verhalen los. Over tripjes naar Belgi, Derby's en de risico's van het vak. Zoveel volk hoeft de Wassenaarse Renbaan tegenwoordig niet meer te verwerken. Henk en Truus zijn er iedere zondagmiddag bij, aan hun eigen tafeltje in de Clingendaelzaal. "We vinden het nog steeds leuk. Lekker een glaasje en natuurlijk het wedden. Dat hoort erbij, men gaat toch ook niet naar het Casino om er niet te spelen", vindt Truus. "Vroeger had je nog van die scheurtickets, de mensen dachten dan dat ik meer wist. Ik kan me herinneren dat er altijd werd meegekeken welke nummers ik nam." Ze moeten er beide niet aan denken dat de baan ooit definitief de poort zou sluiten. "Maar dat er wat moet gebeuren, begrijpen we ook wel", zegt Henk die zich ook wel grote zorgen maakt over de toekomst rond de Waalsdorperweg. "Vooral de komst van de Amerikaanse ambassade zien we helemaal niet zitten. Voor je het weet is het hele gebied beveiligd en afgesloten." Wat betreft Duindigt ziet het stel meer in een gedeeltelijke grondverkoop, maar ook in de bouw van een nationaal paardenmuseum. "Duindigt zou er geschikt voor zijn. Je kan van alles bedenken. Educatie voor de jeugd en een Hall of Fame. Voor dat museum willen wij graag een deel van onze collectie bijzondere voorwerpen beschikbaar stellen. We hebben nogal wat." Oog voor detail heeft Truus al die jaren wel gehad. Wanneer Henk over zijn belevenissen verhaalt, staat ze dikwijls op om even later de bijbehorende foto's te tonen. Of de brief die ze ooit ontving van Susan Piggott. In deze brief wordt Henk namens Lester bedankt voor de fles champagne die hem was nagestuurd na de Derby met Joep. In die ren arrangeerde de eigenaar van de andere deelnemer van Bertus Riem, de volbloed Willy, de komst van de wereldberoemde jockey. Piggott had het verkeerd begrepen en dacht dat het genoemde prijzengeld ponden betrof waar het om guldens ging. Het tweede misverstand betrof de klasse van Willy. Piggott nam de kop, maar zag in de rechte lijn hoe Van der Kraats hem met Joep voorbijvloog en won. Terwijl Van der Kraats na afloop de champagne liet aanrukken, was Piggott al per taxi verdwenen. De fles werd maar nagestuurd. Verrassend was ook de post die Henk en Truus vorig jaar uit Dublin ontving van Captain R.J. Wentges. In de brief stuurt Wentges een foto van Van der Kraats zijn eerste Derbywinner, Sans Valeur. Wentges wilde de brief in 2004 sturen om te vieren dat de zege precies 50 jaar eerder had plaatsgevonden, maar een beroerte dwarsboomde het plan. Het herstel verliep traag, zo schrijft hij. Sans Valeur werd destijds door zijn zaakwaarnemer Hein Conyn gekocht. De prijs was zo laag dat de oorspronkelijke naam Eole werd gewijzigd in Sans Valeur (zonder waarde). Een jaar later won Van der Kraats zijn tweede Derby met zijn volle broer Felix. Uiteindelijk heeft Henk van der Kraats zeven Derbywinnaars gereden en was hij volgens eigen zeggen vele malen vaker tweede.

Boven: Deelnemende jockeys aan de Derby van 1969.
Henk van der Kraats staat helemaal rechts en
Lester Pigott derde van rechts.


Boven: Derby-1969-winner Joep met Henk vd Kraats.
Zij klopten Wille met Lester Pigott.


Boven: De foto die 50 jaar later werd opgestuurd:
Sans Valeur, de eerste Derbywinner.
Henk draagt de krans, links trainer Bertus Riem.


Verkeerde keuze
"Ik maakte ook weleens de verkeerde keuze, zoals met Flocon d'Or die laat op stal kwam en bovendien een lui paard was dat ook nog een startverbod had. Tom McGarrity moest hem rijden en hij klopte onder meer de favoriet Happy Time, waarvan eigenaar Schoonheim zo zeker van zijn zaak was, dat hij alvast een eetzaal had gereserveerd in de Witte Brug. Het schijnt dat zelfs de servetten al van een opdruk waren voorzien. Dat diner werd geannuleerd." En zo blijkt iedere Derbywinnaar en vooral ook de vele tripjes naar Belgi te voorzien van een prachtige anekdote, de een nog mooier dan de andere. Het zijn ook de verhalen van aan lager wal geraakte Britse jockeys die bij Groenendaal in dienst kwamen, maar die na een avond doorzakken de volgende dag met een kater van het paard vielen. "Mijn vader werd dan gewaarschuwd dat er een jockey in de bocht lag. 'begraaf hem er ter plekke', bromde hij dan." Of over een valpartij in een hordenren op Auteuil, waar Henk merkte dat zijn paard vermoeid raakte. Onder het motto, 'ik zal nog een sprongetje wagen', kwam hij zwaar ten val en bleef aanvankelijk roerloos liggen. De altijd wat angstig toekijkende Truus werd door haar buurvrouw bijgepraat met de constatering 'volgens mij is hij dood.' Dat viel gelukkig behoorlijk mee. Of over een slimmigheidje van Riem die zijn Derbyfavorieten nooit liet bewaken, maar ze simpelweg verwisselde met een look-a-like. Riem was de prakkezeerder. Hij vond het loodvest uit en stuurde zijn schoonzoon de baan in met 15 kilo aan zijn lijf. "Ik was bang in de grond te zakken", grinnikt Henk die zijn eigen vader - die kapper was in Wassenaar nog eens overhaalde om een paard liefst 100 gulden winnend en 100 plaats te spelen. "Hij keek met trillende benen, maar ik won wel en bracht 3,10 winnend en 1,70 plaats. Veel geld in die tijd", weet hij nog precies. Van der Kraats was de enige zoon in het gezin. Hij werd bij een bezoek aan Duindigt opgemerkt wegens zijn voor jockey ideale afmetingen. "Aan mijn postuur heb ik alles te danken. Anders was ik waarschijnlijk wielrenner geweest."
Zijn echtgenote was de enige dochter van het echtpaar Riem. Haar leven als ruiter besloeg slechts een paar jaar. Tijdens een ritje op tienjarige leeftijd sloeg het paard op hol en kwam ze ten val. Ze liep een schedelbasis op. "Mijn vader vond me en was zo in paniek dat hij niet naar huis durfde, maar me bij zijn buurman en rivaal François Delbrassinne binnenbracht. Ze waren bepaald geen vrienden, maar op zulke momenten telde dat niet. Het onderling respect was er altijd wel. Mijn vader kon op stal ook geweldig tekeer gaan, maar als hij zich omdraaide was hij het alweer vergeten. Daar kon niet iedereen goed mee omgaan." Het ongeval had tot gevolg dat Truus in het verdere vervolg met beide benen op de grond bleef. Haar vader Bertus Riem overleed in 1988, 86 jaar oud.

(over Bertus Riem vindt u ook een pagina op deze website; Click hier )

Boven: Sans Valeur, de Derby-winner 1954,
met Henk en zijn schoonvader Bertus Riem.


Boven: Felix, de Derby-winnaar van 1955.


Boven: Paljas, de Derby-winnaar van 1958.
Links staat trainer Bertus Riem.


Boven: Jolly Peter, de Derby-winnaar van 1959,
vastgehouden door eigenaar Schoonheim.


Boven: Joep, de Derby-winnaar van 1969.


Boven: Fieldmaster, de Derby-winnaar van 1974.


Boven: Rhodos, de Derby-winnaar van 1975.


Aquarel
Zoals bekend hebben Henk en Truus zelf twee kinderen, Renate en Ronald die beide enthousiast hebben gereden. Van schoondochter Helene, die zelf ook lang actief is geweest als amatrice, ontving Henk ter gelegenheid van zijn 75-ste verjaardag een prachtig aquarel waarop alle zeven Derbywinnaars zijn afgebeeld. Helene, volledig autodidactisch op kunstgebied, heeft er lang aan gewerkt. Ze vertelt dat er eventueel voor prints van het schilderij kan worden ingeschreven. "Uiteraard van hoge kwaliteit, op zwaar aquarelpapier net als waarop het origineel gemaakt is, dus nauwelijks van echt te onderscheiden, gesigneerd en genummerd. Het zal worden uitgevoerd bij een daarin gespecialiseerd bedrijf. Het gaat om een kleine oplage van maximaal 20 stuks. Ik ben heel nieuwsgierig of er interesse voor is. Ze zullen per stuk nabij de 80 euro moeten gaan kosten exclusief inlijsten", rekent ze alvast uit. Ze is enthousiast: "Dit is voor de eerste keer dat ik zoiets onderneem met n van mijn werken en ben werkelijk heel nieuwsgierig naar het resultaat en de animo. Voor mij is het ook nog maar aftasten, mijn eerste schreden richting het professionele pad." Het origineel zal natuurlijk ingelijst op Groenendaal te bewonderen zijn. Voor nadere info: e-mail Helene op helene@vdkraats.demon.nl

Appie

De aquarel gemaakt door schoondochter Helene van der Kraats
ter gelegenheid van de 75e verjaardag
van haar schoonvader Henk van der Kraats.




  terug naar boven

© Copyright Archief NDR


Submenu
Geschiedenis:

Klassiekers

Kampioensch.

Rennen

Langebanen

Kortebanen

< Mensen

Diverse